تو روضه هات چه پر شوره

تو روضه هات چه پُر شوره

شور – شب 12 محرم 1405

هیئت بیت الرقیه (س) تهران

تو روضه هات چه پُر شوره

سیاهیات همش نوره

باید برا حسین جون داد

خدا میگه یه دستوره

صدام زدی همه ساله

فدائیتم همه جوره

یه شعبه از حرم اینجاست

کی میگه کربلا دوره

یه دهه نه یه عمر برای تو عزادارم

یه کمی نه زیاد به عشقِ تو گرفتارم

یه روزی میرسه که زائرت میشم یارم

چقد تورو دوسِت دارم

… ابی عبدالله ، ابی عبدالله …

برا تو چشمِ من روده

کی جز تو فکر معبوده

من اربعین میام پیشت

نزدیکِ روز موعوده

گفتم که خالیه دستم

گفتی که کارِ من جوده

گفتم میای دم مرگه

گفتی خیالت آسوده

یه خبری بگیر از این دلِ پریشونم

یه نظری بکن به چشم خیسِ بارونم

یه نفسی که من برا تو میخونم

تو هستی وصله ی جونم

… ابی عبدالله ، ابی عبدالله …

تو خوبیات فراوونه

من و دلی که ویرونه

اگه نشی شفیعِ من

که آبرو نمیمونه

اونی که اومد این شبها

بازم درِ همین خونه

مثل زهیر پریشونه

شبیه حُر پشیمونه

یه نفره فقط پناه این گنهکاره

یه کریمه فقط هوای سائلو داره

یه امیره فقط دنیا بهش بدهکاره

میشم بی عشقت آواره

… ابی عبدالله ، ابی عبدالله …